You are here:  / Rozmowa wieczorna / Adam Mickiewicz rozmowa

Adam Mickiewicz rozmowa

post by related

related post

Jednym z najpopularniejszych utworów romantycznych podejmujących omawiany temat są Cierpienia młodego Wertera Johanna Wolfganga Goethego. Jest to powieść epistolarna, której bohaterem, a zarazem autorem listów, jest Werter – mieszczanin przeżywający rozterki filozoficzne, emocjonalne i etyczne. Ból świata to jego główna choroba, ale potęgowała ją nieszczęśliwa miłość do Lotty, narzeczonej Alberta. Werter to indywidualista mający poczucie swej wyjątkowości, odrębności i niezrozumienia, był uczuciowy i nadmiernie wrażliwy, dlatego też bez reszty oddawał się swemu uczuciu jako sile najwyższej. Próbował opanować narastającą namiętność i na pewien czas opuścił ukochaną, lecz ostatecznie powrócił, nie mogąc o niej zapomnieć. Poznawszy historie parobka i Henryka, którzy podobnie jak on cierpieli z powodu nieszczęśliwej miłości, coraz częściej zaczął myśleć o samobójczej śmierci. Każde spotkanie z zamężną już Lottą pogłębiało tylko jego rozpacz. W jednym z listów pisał: „Pochyliłem się, zobaczyłem jej obrączkę ślubną…, łzy puściły mi się strumieniem” [list z 4 grudnia]. Nie potrafił żyć blisko niej, ukrywając swoje uczucie, dlatego ostatecznie zdecydował się ją pocałować i wyznać jej miłość. Niestety, został odtrącony, lecz prawdziwym tego powodem był nie tyle brak wzajemności, co chęć poszanowania zasad moralnych i obyczajowych. To zdarzenie sprawiło, że Werter nie miał już żadnych wątpliwości co do popełnienia samobójstwa. Pod koniec życia pisał: „dusza ma pożąda, jako najwyższej łaski, samotnej celi, włosienicy i kolczastego pasa pokutnika. […] nie widzę, poza grobem, końca tej niedoli” [list z 30 sierpnia]. Werter zabił się, strzelając sobie w głowę z pistoletu. W taki to właśnie sposób zakończył swoje nieszczęśliwe życie. Ogarnięty pesymizmem, zniechęceniem do życia, nieszczęśliwą miłością, a także upokorzeniami w środowisku dworskim, stał się uosobieniem cierpienia, którego zakończeniem okazała się śmierć – jedyna droga do osiągnięcia wewnętrznego spokoju.

Postacią, która cierpiał równie mocno jak Werter, był Giaur, bohater powieści poetyckiej George`a Byrona. Giaur zakochał się w Leili, żonie Hassana, baszy tureckiego. Miłość ich była wzajemna, lecz na jej drodze stanął zdradzony mąż, który według zwyczaju panującego w Turcji rozkazał utopić niewierną żonę w morzu w zawiązanym worku. Giaur nie zdołał uratować ukochanej, wiedział, że Hassan miał prawo do takiego czynu, lecz mimo to postanowił zemścić się na nim. Wraz z grupą zbójców zaatakował Hassana i zabił go. Giaur to typowy bohater romantyczny zdolny do wielkiej miłości, jednak jego uczucie sprawiało mu po śmierci ukochanej tylko ból. Choć cierpiał, nie szukał ukojenia w samobójczej śmierci, wręcz przeciwnie postanowił żyć i być wiernym swej jedynej miłości: „Ciebie dotąd kocham, jak kochałem” [w. 1163]. Jego ból, niestety, nie zmniejszał się, czas nie leczył zadanych ran, a ukojenia nie przyniosła nawet dokonana zemsta. Giaur to postać bardzo tajemnicza, zamknięta w sobie i samotna. Buntował się on wobec ustalonych zasad, kierując się przepełniającą go nienawiścią. Pod koniec życia przywdział mnisi habit i zamieszkał w klasztorze, lecz nie uczynił tego ani z powołania, ani dla pokuty, bowiem zatracił wiarę w Boga i moc modlitwy. Do jednego z zakonników powiedział: „Nie mów pacierzy – w skutek ich nie wierzę, / Silniejsza rozpacz, niż twoje pacierze” [w. 1239–1240]. Giaur to bohater tragiczny, ponieważ nieustannie cierpiał, do końca życia nie zaznał spokoju ani ukojenia.

Podobne wpisy o edukacji:

Adam Mickiewicz rozmowa
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)