You are here:  / Adam Mickiewicz / Mowa egocentryczna

Mowa egocentryczna

post by related

related post

Jak podkreśla Kamler, dziecko uczące się pisać korzysta na dwa sposoby z obecności rówieśników. Pierwszy, oczywisty, wiąże się z tym, że rówieśnik zadaje pytania, idąc za wzorem dorosłego, ale odnosząc je do treści, które akurat ma przed sobą — niektóre z autopoprawek Jill wystąpiły w bezpośredniej odpowiedzi na pytania Debbie. Drugi, mniej oczywisty, dotyczy tego, że rówieśnik po cichu, bez żadnej umowy, ale efektywnie, zaspokaja potrzebę publiczności i „unaocznia pojęcie publiczności”. Znaczenie takiej milczącej publiczności możemy ulokować w przestrzeni pojawiającej się w wyniku dokonanego przez Wertscha i Stona (informacja osobista) oddzielenia wymiarów interpsychicznych/intrapsychicznych od zewnętrznych/wewnętrznych przy analizie prac Wygotskiego. Wertsch i Stone wyodrębnili te dwa wymiary w celu znalezienia miejsca dla mowy egocentrycznej. Mówiąc słowami Wygotskiego, „Mowa egocentryczna jest mową wewnętrzną w swojej funkcji psychicznej, a fizjologicznie jest mową zewnętrzną” — to znaczy jest intrapsychiczna w funkcji, ale zewnętrzna w formie. Twierdzimy, że zmiany, których dokonała Jill w odpowiedzi na milczącą obecność Debbie, są dokładnie tego przeciwieństwem: wewnętrzne co do formy (chociaż utrwalone na piśmie) i interpsychiczne co do funkcji, po to, aby uczynić przekaz pisemny bardziej informacyjnym dla drugiej osoby.

http://plejor.pl/

Mowa egocentryczna
1 vote, 5.00 avg. rating (89% score)